سیاست بین‌الملل عرصه سنجش بی‌رحمانه نسبت قدرت، اراده و نهاد است. آنچه امروز در منظومه تنش‌های واشینگتن و تهران در دوره بازگشت دونالد ترامپ رخ می‌دهد، فراتر از یک مجادله کلاسیک دوجانبه، یک آزمایشگاه زنده ژئواکونومیک است. پرونده ایران از مدار صرف غنی‌سازی اورانیوم و موازنه‌سازی در شامات خارج شده و به میدان آزمون یک فرضیه بنیادین بدل گردیده است: آیا هژمونی دلار قادر است مرزهای حاکمیت ملی دولت‌ها را در قرن بیست‌ویکم بازتعریف کند؟

ورود کشورها به باشگاه اقتصادهای یک‌تریلیون‌دلاری، فقط یک آمار نیست ؛ نقشه جابه‌جایی قدرت در اقتصاد جهانی است.آمریکا در ۱۹۶۹ پیشتاز شد،ژاپن در ۱۹۷۹ آمد، و سپس موج اروپا در دهه‌های بعد تثبیت شد.

سوئیس با ۳۸۰۴ دلار در ماه، بر قله ایستاده؛ اما این فقط ظاهر ماجراست. دستمزد اسمی همیشه همه حقیقت را نمی‌گوید.

۷۵ سال، تنها یک پلک‌زدن در تاریخ است، اما اینفوگرافیک پیش‌رو، زلزله‌ای در نظم جمعیتی جهان را به تصویر می‌کشد. در ۱۹۵۰، جهان در دستان پایتخت‌های کلاسیک بود.

شرکت آهن و فولاد ارفع در راستای بهینه‌سازی فرآیند تولید و افزایش بهره‌وری، سیستم تزریق اکسیژن به گاز باستل را در واحد احیای مستقیم خود وارد مدار کرد.

دام عقلانیت خطی در آبراه هرمز؛ توهم مهار و سقوط به برزخ فرسایش هفت ماه پیش، خطای محاسباتی واشینگتن و پایتخت‌ها بحران را عملیاتی محدود و گذرا می‌دید؛ توهمی کلاسیک از جنس ناباوری بیروت ۱۹۷۵. اما منطق سیستم‌های آشوب‌زده رحم ندارد. امروز با ورود نبرد به ماه هفتم، تنگه هرمز نه یک گذرگاه، که نقطه […]